Książka Łukasza Biskupskiego pod tytułem „Miasto atrakcji. Narodziny kultury masowej na przełomie XIX i XX wieku”, wydana w 2013 roku przez Narodowe Centrum Kultury, to szczegółowe studium narodzin i przemian miejskiej kultury popularnej. Głównym polem analiz jest Łódź, która w okresie rodzenia się rozrywek masowych, tj. dostępnych niższym warstwom społecznym była wielkim ośrodkiem przemysłowym, przyciągającym perspektywami lepszego, w tym ciekawszego/barwniejszego życia codziennego, w kulturze atrakcji. Życia pełnego dziwnych zjawisk, emocji, osobliwości, które koniecznie trzeba zobaczyć „na własne oczy”.
Kultura atrakcji (ang. cinema of attractions) to termin filmoznawczy wprowadzony przez Toma Gunninga i André Gaudreaulta. Opisuje on wczesne kino (głównie do 1907 roku), które nie skupiało się na opowiadaniu historii, lecz na samym pokazywaniu fascynujących widoków i szokowaniu widza.
W swojej pracy Biskupski odtwarza system rozrywkowy miasta z przełomu XIX i XX wieku, koncentrując się na procesie wykształcania się kina jako dominującej formy rozrywki w przestrzeni miejskiej. Śledzi narodziny kinematografu – technologii filmowej, która początkowo była częścią szeroko pojętej kultury atrakcji, a pierwsze pokazy adaptowały tradycyjne salony osobliwości oraz popularne teatry variété. Dopiero po 1907 roku, odkąd szybko powstawać zaczęły stałe kina w budynkach przypominających nobliwe teatry, kino wyłoniło się jako osobny segment branży, posiadający własną widownię, rytuały i stałe miejsca prezentacji.
Monografia Biskupskiego stanowi najobszerniejszą próbę wykorzystania koncepcji kina atrakcji w odniesieniu do miast na ziemiach polskich. Praca łączy perspektywę historii kultury wizualnej, socjologii oraz historii gospodarczej wczesnego przemysłu rozrywkowego. Dzięki temu książka jest źródłem wiedzy dla osób badających początki kultury miejskiej oraz historię miejskiej codzienności okresu intensywnej industrializacji.